برای بی حسی سیستم شنواییشان بیماران را تشویق کنید تا به صداهای مطلوب در سطح راحت سمعک گوش کنند ( مثل صدای موسیقی یا اصوات پوششی).بیماران میتوانند از طریق هدفون ها یا اسپیکرها یا با استفاده از تولیدکننده های صوت سطح-گوش به این صداها گوش کنند. علاوه بر بی حسی سیستم شنوایی، این کار میتواند به کاهش ترس بیماران از صدا کمک کند.
بیماران را تشویق کنید تا اجتماعی بودنشان را بیشتر کنند،اگر قادر هستند دوباره استخدام شوند، و هرچه زودتر دوباره به اجتماع بپیوندند. درست است که محیط شهری اغلب نویزی است اما منزوی شدن به خاطر فونوفوبیا یک شیوه زندگی سالم نیست.
هنگامی که مناسب باشد، به روانشناسان و ارزیاب های سلامت روانی توصیه کنید به بیماران کمک کنند تا سیکل رفتارها و تفکرات ترسانشان را بشکنند.
تعدیل کردن وضعیت استخدامی یا مسئولیت ها
بیشتر بیماران میگویند که وقتی پرمشغله هستند وزوزشان کمتر مزاحم است.حتی اگر بیماران بازنشسته هستند یا از نظر فیزیکی یا ذهنی ناتوانند، این مسئله مهم است که زمانشان را با فعالیت های مزد دار و لذت بخش بگذرانند مثل سرگرمی ها و کارهای داوطلبانه.
بعد از آن بیماران زمان کمتری دارند تا بر وزوزشان تمرکز کنند. بیماران را تشویق کنید که در جستجوی استخدام باشند یا اگر قادر هستند کارشان را ادامه دهند. استخدام شدن میتواند باعث شود که بیماران احساس هدف کنند و احترام به نفس، خوشبینی و ثبات مالیشان افزایش پیدا کند. به علاوه بیماران بیکار اغلب برای تجربه افسردگی و داشتن احترام به نفس پایین و منابع خوشبینی اندک، در مقدار علایم شنواییشان اغراق میکنند.
اگر بیماری برای منزوی شدن خیلی جوان است و از نظر جسمی و ذهنی قادر به کار کردن است، باید او را به کار کردن تشویق کرد. حتی یک شغل پاره وقت نسبتا ساده به هر روز تنها ماندن در خانه ارجحیت دارد.
نویسندگان یک کپی از مقاله ی newsweek یعنی مقاله ی)) خودم را با نیروی کار شفا دادم(((norlen-1999) را در اختیار بیمارانی که برای جستجوی کار و استخدامی به دلگرمی نیاز داشتند قرار دادند. نویسنده ی این مقاله وکیلی بود که کار قانون را بعد از 6 سال به خاطر افسردگی شدید رها کرد. شغلی که او در روزنامه ی صبح پیدا کرد به او کمک کرد تا دوباره اعتماد به نفس و روشن بینی اش را بدست بیاورد او نتیجه گرفت:
به زودی من یک روز آماده خواهم شد تا این شغل را رها کنم اما هرگز دوباره به کار به عنوان تنها یک وسیله دستمزد یا یک وظیفه روزانه نگاه نخواهم کرد . آن همیشه بخشی از درمانم ،التیامم خواهد بود. من نمی دانم شغل بعدی من کجا خواهد بود:در دادگاه ،کلاس درس یا اداره .اما هر کجا که باشد ،شغل من ،سلاحی در انبار من در مقابل حملاتی خواهد بود که میدانم دوباره و دوباره رخ خواهند داد.
تعداد زیادی از نظرات در این مقاله ،برای بیماران وزوزی که کار و اجتماعی بودنشان را به خاطر افسردگی و ناامیدی متوقف کرده اند ،قابل اجرا است .همانطور که برای نویسنده مقاله اتفاق افتاده است ،استخدام ( شغل ) پرمنفعت میتواند به بیماران وزوزی کمک میکند که احساس امیدواری و پرباری بیشتری داشته باشند.
برای بی حسی سیستم شنواییشان بیماران را تشویق کنید تا به صداهای مطلوب در سطح راحت سمعک گوش کنند ( مثل صدای موسیقی یا اصوات پوششی).بیماران میتوانند از طریق هدفون ها یا اسپیکرها یا با استفاده از تولیدکننده های صوت سطح-گوش به این صداها گوش کنند. علاوه بر بی حسی سیستم شنوایی، این کار میتواند به کاهش ترس بیماران از صدا کمک کند.
بیماران را تشویق کنید تا اجتماعی بودنشان را بیشتر کنند،اگر قادر هستند دوباره استخدام شوند، و هرچه زودتر دوباره به اجتماع بپیوندند. درست است که محیط شهری اغلب نویزی است اما منزوی شدن به خاطر فونوفوبیا یک شیوه زندگی سالم نیست.
هنگامی که مناسب باشد، به روانشناسان و ارزیاب های سلامت روانی توصیه کنید به بیماران کمک کنند تا سیکل رفتارها و تفکرات ترسانشان را بشکنند.
تعدیل کردن وضعیت استخدامی یا مسئولیت ها
بیشتر بیماران میگویند که وقتی پرمشغله هستند وزوزشان کمتر مزاحم است.حتی اگر بیماران بازنشسته هستند یا از نظر فیزیکی یا ذهنی ناتوانند، این مسئله مهم است که زمانشان را با فعالیت های مزد دار و لذت بخش بگذرانند مثل سرگرمی ها و کارهای داوطلبانه.
بعد از آن بیماران زمان کمتری دارند تا بر وزوزشان تمرکز کنند. بیماران را تشویق کنید که در جستجوی استخدام باشند یا اگر قادر هستند کارشان را ادامه دهند. استخدام شدن میتواند باعث شود که بیماران احساس هدف کنند و احترام به نفس، خوشبینی و ثبات مالیشان افزایش پیدا کند. به علاوه بیماران بیکار اغلب برای تجربه افسردگی و داشتن احترام به نفس پایین و منابع خوشبینی اندک، در مقدار علایم شنواییشان اغراق میکنند.
اگر بیماری برای منزوی شدن خیلی جوان است و از نظر جسمی و ذهنی قادر به کار کردن است، باید او را به کار کردن تشویق کرد. حتی یک شغل پاره وقت نسبتا ساده به هر روز تنها ماندن در خانه ارجحیت دارد.
نویسندگان یک کپی از مقاله ی newsweek یعنی مقاله ی)) خودم را با نیروی کار شفا دادم(((norlen-1999) را در اختیار بیمارانی که برای جستجوی کار و استخدامی به دلگرمی نیاز داشتند قرار دادند. نویسنده ی این مقاله وکیلی بود که کار قانون را بعد از 6 سال به خاطر افسردگی شدید رها کرد. شغلی که او در روزنامه ی صبح پیدا کرد به او کمک کرد تا دوباره اعتماد به نفس و روشن بینی اش را بدست بیاورد او نتیجه گرفت:
به زودی من یک روز آماده خواهم شد تا این شغل را رها کنم اما هرگز دوباره به کار به عنوان تنها یک وسیله دستمزد یا یک وظیفه روزانه نگاه نخواهم کرد . آن همیشه بخشی از درمانم ،التیامم خواهد بود. من نمی دانم شغل بعدی من کجا خواهد بود:در دادگاه ،کلاس درس یا اداره .اما هر کجا که باشد ،شغل من ،سلاحی در انبار من در مقابل حملاتی خواهد بود که میدانم دوباره و دوباره رخ خواهند داد.
تعداد زیادی از نظرات در این مقاله ،برای بیماران وزوزی که کار و اجتماعی بودنشان را به خاطر افسردگی و ناامیدی متوقف کرده اند ،قابل اجرا است .همانطور که برای نویسنده مقاله اتفاق افتاده است ،استخدام ( شغل ) پرمنفعت میتواند به بیماران وزوزی کمک میکند که احساس امیدواری و پرباری بیشتری داشته باشند.
راجع به تاتو خط لب طبیعی