پردازش گفتمان:
در ابتدا خاطرنشان ساختیم که گفتمان یک توالی سازمان یافته از اینجا کلیک کنید جملات مرتبط به هم است. فهم گفتمان دربردارنده ی اتخاذ معانی اساسی و عمده جملات اختصاصی و الحاق این جملات به یک چارچوب منسجم که از نظر معناشناختی و کاربردی قابل فهم باشد. برای انجام این کار باید به کشف روابط بین جملات گفتمان مبادرت ورزید. و سپس این اطلاعات جدید به شناخت موجود وصل کرد. روابط صورت گفته بین جملات روابطی معناشناختی و استنتاجی هستند. و بر مبنای شناخت جهان واقعی و با استفاده از منطق ساخته می شوند.
انسجام در گفتمان حداقل مستلزم دو فرایند عمده است: عطف ما سبق (Anaphoric Reference) 2- استنباط سازی(Inference) . اگرچه این دو فرایند در بسیاری از موارد با هم رابطه ی متقابل دارند با این حال هر کدام از آنها را به طور جداگانه مورد بحث قرار می دهیم.
عطف ما سبق (عطف به قبلی یا آنافور):
آنافور یک قطعه ی زبانی است که اشاره به کسی یا چیزی دارد که در ابتدا ذکر شده است. یک آنافور می تواند به شکل ضمیر یا به شکل یک عبارت اسمی معین باشد. به عبارت زیر و قسمت هایی که با حروف ایتالیک مشخص شده است توجه نمایید.
(11) جان دیروز به خانه آمد، او با پدرش در باره ی زندگی دانشجویی اش صحبت کرد. (12) من دیروز یک توله سگ خریدم، عزیز کوچولو (توله سگ) دیشب در کنار من خوابید.
برای فهم این گفتمان ها یا محاوره های ساده، آنافورها ( او و عزیز کوچولو (توله سگ) ) باید به عطف خود ( به ترتیب جان و توله سگ) مطابقت داشته باشند. در این بخش به کشف عواملی می پردازیم که توانایی شخص را در یافتن عطف ها برای آنافورهایی که در محاوره وجود دارند، تحت تاثیر قرار می دهد. ابتدا بیایید به تبیین این موضوع بپردازیم که چرا ضمایر و عبارات معین اسمی، آنافور به حساب می آیند؟
منبع :
پردازش گفتمان:
در ابتدا خاطرنشان ساختیم که گفتمان یک توالی سازمان یافته از اینجا کلیک کنید جملات مرتبط به هم است. فهم گفتمان دربردارنده ی اتخاذ معانی اساسی و عمده جملات اختصاصی و الحاق این جملات به یک چارچوب منسجم که از نظر معناشناختی و کاربردی قابل فهم باشد. برای انجام این کار باید به کشف روابط بین جملات گفتمان مبادرت ورزید. و سپس این اطلاعات جدید به شناخت موجود وصل کرد. روابط صورت گفته بین جملات روابطی معناشناختی و استنتاجی هستند. و بر مبنای شناخت جهان واقعی و با استفاده از منطق ساخته می شوند.
انسجام در گفتمان حداقل مستلزم دو فرایند عمده است: عطف ما سبق (Anaphoric Reference) 2- استنباط سازی(Inference) . اگرچه این دو فرایند در بسیاری از موارد با هم رابطه ی متقابل دارند با این حال هر کدام از آنها را به طور جداگانه مورد بحث قرار می دهیم.
عطف ما سبق (عطف به قبلی یا آنافور):
آنافور یک قطعه ی زبانی است که اشاره به کسی یا چیزی دارد که در ابتدا ذکر شده است. یک آنافور می تواند به شکل ضمیر یا به شکل یک عبارت اسمی معین باشد. به عبارت زیر و قسمت هایی که با حروف ایتالیک مشخص شده است توجه نمایید.
(11) جان دیروز به خانه آمد، او با پدرش در باره ی زندگی دانشجویی اش صحبت کرد. (12) من دیروز یک توله سگ خریدم، عزیز کوچولو (توله سگ) دیشب در کنار من خوابید.
برای فهم این گفتمان ها یا محاوره های ساده، آنافورها ( او و عزیز کوچولو (توله سگ) ) باید به عطف خود ( به ترتیب جان و توله سگ) مطابقت داشته باشند. در این بخش به کشف عواملی می پردازیم که توانایی شخص را در یافتن عطف ها برای آنافورهایی که در محاوره وجود دارند، تحت تاثیر قرار می دهد. ابتدا بیایید به تبیین این موضوع بپردازیم که چرا ضمایر و عبارات معین اسمی، آنافور به حساب می آیند؟
منبع :
راجع به تاتو خط لب طبیعی