تجويز انواع سمعك

پارامترهايي كه مورد بررسي قرار گرفتند شامل دامنه مطلق SP و AP نسبت و پهناي مجموعه SP/AP بود.

همانطوريكه انتظار مي رفت، پايايي درون تست (Intratest Reliability) به صورت پيوسته، بالاتر از پايايي بين تست (تغيير پذيري پايين تر) و تغيير پذيري سمعك در بيماران مينيري بيشتر از افراد سالم بود. (پايايي پايين تر)

همچنين ديده شد كه تغيير پذيري به صورت قابل توجهي، در الكتروكوكلئوگرافي كه با سيگنال هاي تن برست آمد از سيگنال كليك بيشتر بود و اين يافته با گزارش هاي قبلي نيز مطابقت داشت. (1992, Margolis etal)

كمترين ميزان تغيير پذيري در نسبت و ارزيابي پهنا width ملاحظه شد در صورتيكه تكرار پذيري، در ارزيابي SP و بخصوص با محرك تن برست بالاتر بود. كمتر از 35 درصد تغيير پذيري درون تست، را ميتوان به جايگذاري الكترود مربوط دانست. عوامل ديگر نظير نوسانات بيولوژيك‏ امپدانس بين الكترودي، تفاوتهاي اندك در مكان الكترود در يك منطقه (پرومونتواري، دريچه گرد، TM كانال گوش) و روش مورد استفاده براي محاسبه عوامل مربوط به پاسخ، مداخله قابل توجهي در تغيير پذيري داخل تست داشتند. (intertest variability)

Margolis و همكاران (1992) يافته هاي پايايي داخل تست و بين آزموني را در افراد نرمال و بيماران مبتلا به مينير، براي زمان نهفتگي و دامنه SP و AP و براي نسبت گزارش كردند.

الكتروكوكلئوگرافي، با الگترود T.M ثبت شد. همانگونه كه انتظار مي رفت تغيير پذيري درون فردي از تغيير پذيري بين فردي بيشتر بود. در هر صورت، زمان نهفتگي با تغيير پذيري بين فردي بسيار اندكي در بين 13 فرد نرمال از 07/2 تا 34/2 ميلي ثانيه بدست آمد.

تغيير پذيري بين فردي در همه سطوح شدتي براي دامنه AP بيشتر از زمان نهفتگي بود.

تفاوتهاي زمان نهفتگي AP براي پلاريته هاي انبساطي، انقباضي، و متناوب در افراد طبيعي از نظر آماري قابل توجه نبود و پايايي درون فردي intra subject براي نسبت كمتر از دامنه AP بود.

Schwaber و Hall (1990) تفاوتهاي پايايي SP و AP را كه با Tiptrode بدست آمده بود با روش TT مورد آزمون قرار دادند. روش الكتروكوكلئوگرافي TT ساده شده اين نويسندگان قبلا در اين فصل توضيح داده شد. سه گروه از افراد مورد مطالعه قرار گرفتند.

1 – پنج بيمار از جهت بيماري مينير در وضعيت كلينيكي مورد ارزيابي قرار گرفتند. 2 – پنج بيمار مبتلا به بيماري مينير، پس از عمل جراحي endolymphatic sac decompression با آزمون الكتروكوكلئوگرافي مورد پايش قرار گرفتند. 3 – پنج بيمار با ABR و Ecochg پس از عمل جراحي خارج كردن آكوستيك نرينوما مورد پايش قرار گرفتند.

دامنه جزء AP و نسبت دامنه براي سه بار تكرار موج كه به صورت همزمان با دو نوع الكترود آناليز شد. با داده هاي هر موج الكتروكوكلئوگرافي در هر تكرار، (1 و 2 و 3) تغيير پذيري در دامنه مطلق و در نسبت با استفاده از مطالعه زير محاسبه شد:

تغيير پذيري جزء SP را نمي توان ارزيابي كرد زيرا با الكترود Tiptrode در دو بيمار كلينيكي، دو تا از بيماراني كه جراحي endolymphatic sac كردند، و همه پنج بيماري كه با جراحي تومور آكوستيك آنها خارج شد، اين پاسخ ثبت نگرديد. تغيير پذيري هر دو عامل پاسخ الكتروكوكلئوگرافي شخصا در نوع الكترود TT پايين تر بود. (پايايي بالاتر)

پارامترهايي كه مورد بررسي قرار گرفتند شامل دامنه مطلق SP و AP نسبت و پهناي مجموعه SP/AP بود.

همانطوريكه انتظار مي رفت، پايايي درون تست (Intratest Reliability) به صورت پيوسته، بالاتر از پايايي بين تست (تغيير پذيري پايين تر) و تغيير پذيري سمعك در بيماران مينيري بيشتر از افراد سالم بود. (پايايي پايين تر)

همچنين ديده شد كه تغيير پذيري به صورت قابل توجهي، در الكتروكوكلئوگرافي كه با سيگنال هاي تن برست آمد از سيگنال كليك بيشتر بود و اين يافته با گزارش هاي قبلي نيز مطابقت داشت. (1992, Margolis etal)

كمترين ميزان تغيير پذيري در نسبت و ارزيابي پهنا width ملاحظه شد در صورتيكه تكرار پذيري، در ارزيابي SP و بخصوص با محرك تن برست بالاتر بود. كمتر از 35 درصد تغيير پذيري درون تست، را ميتوان به جايگذاري الكترود مربوط دانست. عوامل ديگر نظير نوسانات بيولوژيك‏ امپدانس بين الكترودي، تفاوتهاي اندك در مكان الكترود در يك منطقه (پرومونتواري، دريچه گرد، TM كانال گوش) و روش مورد استفاده براي محاسبه عوامل مربوط به پاسخ، مداخله قابل توجهي در تغيير پذيري داخل تست داشتند. (intertest variability)

Margolis و همكاران (1992) يافته هاي پايايي داخل تست و بين آزموني را در افراد نرمال و بيماران مبتلا به مينير، براي زمان نهفتگي و دامنه SP و AP و براي نسبت گزارش كردند.

الكتروكوكلئوگرافي، با الگترود T.M ثبت شد. همانگونه كه انتظار مي رفت تغيير پذيري درون فردي از تغيير پذيري بين فردي بيشتر بود. در هر صورت، زمان نهفتگي با تغيير پذيري بين فردي بسيار اندكي در بين 13 فرد نرمال از 07/2 تا 34/2 ميلي ثانيه بدست آمد.

تغيير پذيري بين فردي در همه سطوح شدتي براي دامنه AP بيشتر از زمان نهفتگي بود.

تفاوتهاي زمان نهفتگي AP براي پلاريته هاي انبساطي، انقباضي، و متناوب در افراد طبيعي از نظر آماري قابل توجه نبود و پايايي درون فردي intra subject براي نسبت كمتر از دامنه AP بود.

Schwaber و Hall (1990) تفاوتهاي پايايي SP و AP را كه با Tiptrode بدست آمده بود با روش TT مورد آزمون قرار دادند. روش الكتروكوكلئوگرافي TT ساده شده اين نويسندگان قبلا در اين فصل توضيح داده شد. سه گروه از افراد مورد مطالعه قرار گرفتند.

1 – پنج بيمار از جهت بيماري مينير در وضعيت كلينيكي مورد ارزيابي قرار گرفتند. 2 – پنج بيمار مبتلا به بيماري مينير، پس از عمل جراحي endolymphatic sac decompression با آزمون الكتروكوكلئوگرافي مورد پايش قرار گرفتند. 3 – پنج بيمار با ABR و Ecochg پس از عمل جراحي خارج كردن آكوستيك نرينوما مورد پايش قرار گرفتند.

دامنه جزء AP و نسبت دامنه براي سه بار تكرار موج كه به صورت همزمان با دو نوع الكترود آناليز شد. با داده هاي هر موج الكتروكوكلئوگرافي در هر تكرار، (1 و 2 و 3) تغيير پذيري در دامنه مطلق و در نسبت با استفاده از مطالعه زير محاسبه شد:

تغيير پذيري جزء SP را نمي توان ارزيابي كرد زيرا با الكترود Tiptrode در دو بيمار كلينيكي، دو تا از بيماراني كه جراحي endolymphatic sac كردند، و همه پنج بيماري كه با جراحي تومور آكوستيك آنها خارج شد، اين پاسخ ثبت نگرديد. تغيير پذيري هر دو عامل پاسخ الكتروكوكلئوگرافي شخصا در نوع الكترود TT پايين تر بود. (پايايي بالاتر)